W “P” kryją się pieniądze.
“R” niesie ze sobą rywalizację.
Za “E” ukryła się elita.
“S” wije się dumne z sukcesu.
“J” wciąż podpowiada: “jeszcze“.
“A” tłumaczy wszystko ambicją.
Presja. Tak oto nas mami.
Nie znoszę jej. Nie ufam za grosz. Mam na nią uczulenie. Ponad dwadzieścia lat walki z pokrzywką na twarzy i przedramionach, nie wiadomo skąd. Tajemnica odkryta.
Niestety, jest sprytna. Nie zawsze kroczy jawnie w towarzystwie deadlinów, ASAPów i oczekiwań – rozkazów kierowanych wprost. To jest jedynie jej jawna odmiana – jak dla mnie, znacznie mniej niebezpieczna niż ta ukryta.
Stosunkowo łatwo jest przeciwstawić się tej oczywistej odmianie presji. Można perfidnie wytknąć ją palcem. Zgłosić. Wnieść skargę. Przedstawić dowody. Rozpłakać się w odwecie, z braku sił. Zbuntować. Powiedzieć “Mam to gdzieś! Skończę z tym albo zwariuję.” po czym odwrócić się na pięcie i odejść. Często w towarzystwie krzepiących oklasków i słów otuchy: “Dobrze robisz! Myśl o sobie! Nie ma co! Odpuść.”
Niemą presję trudniej wychwycić.
Jest rozpuszczalna. Roztapia się w dobrych chęciach (“Zrób tak. Dobrze Ci radzę.”), opiekuńczych zapędach (“Nie rób tego, bo, och, ja po prostu się o Ciebie martwię.”), społecznych oczekiwaniach (“Wiesz no, należałoby…”).
Zna najlepsze kryjówki. Chowa się w prezentach niespodziankach (“Już za Ciebie zapłaciliśmy!), rodzinnych tradycjach (“W naszej rodzinie każdy mężczyzna..”) i przyjaznych komplementach (“Ale macie piękne mieszkanie. Teraz tylko…”).
Mnie każdy rodzaj presji rani. Wyrządza mi krzywdę, bo czuję się zamknięta w niewidzialnej klatce. To tak, jakby ktoś kredą rysował wokół mnie okrąg na ziemi wysyłając mi nieme ostrzeżenie: “Poruszaj się tylko w tych granicach, bo jeśli tylko na nie nadepniesz, a co dopiero przekroczysz, stracisz moją akceptację”.
Nie akceptuję słowa na “P”.
Potrzebuję delikatniej, czulej, łagodniej żyć.
W świecie, gdzie ludzi się słucha, a nie tylko słyszy.
Gdzie każdy się sobie przygląda, a nie jedynie widzi.
Tam, gdzie zachodzi wymiana poglądów, a nie argumentów.
Gdzie ludzie są blisko siebie. Nie tylko fizycznie.
Złość na presję rodzi we mnie łagodność.
W której “Ł” łączy nas ze sobą.
“A” akceptuje bez nanoszenia poprawek.
“G” głaszcze czule nawet najbardziej szorstkie tekstury.
“O” otwiera na zmianę i pozwala na odmienność.
“D” skrywa w sobie dobro.
“N” naprawia relacje.
Dzięki “Ś” pilnującego bliskości i “Ć” odpowiadającego za “czułość”.
Między “P” a “Ł” wybór prosty, a niełatwy.
Niektórym chyba niewygodnie jest być łagodnym w świecie pełnym walki.
Mimo, że to właśnie słowa na “Ł” ten świat potrzebuje.
Ja nad wyborem nawet się nie zastanawiam.
